2 . خورده سورى ، جز در كتاب مجمل رشوند ، از اين تيره ياد و نشانى نيافتيم . اين گروه در اثر محمد على خان به صورت‌هاى زير آمده است : خورده سورى ( ص 95 ) ، طايفهء خورده سورى ( ص 96 ) ، اشرار خورده سورى ( ص 107 ) ، جماعت رشوند خورده سورى ( ص 112 ) ، جماعت خورده سورى ( ص 165 ، 153 ) . اين طايفه داراى 12 جوقه جمعيّت است و ساكن طياندشت و كنگرين رودبارند ( ص 96 و 165 ) . به هر صورت از سياق عناوينى كه محمد على خان به اين گروه داده - يعنى طايفهء خورده سورى ، جماعت رشونده خورده سورى - معلوم مىشود كه تيره‌اى از ايل رشوند است . 3 . زراوكى . در مجلّد نخست مجمل ( ص 303 ، 407 ) و دوّم ( ص 169 ) ، از آنان ياد شده كه در سيميار ، ميلك ، كوشگدر ، ساكن بوده‌اند . 4 . رشوند صوفى بلياسى . كه در مجلّد نخست كتاب مجمل ( ص 7 ) ، ياد آنان هست . عين عبارت محمد عليخان را نقل مىكنيم : « . . . وعده به تمل خواستند . مدّت چهل روز . . . خالى از جهل در عمارات هادى خانى تمل چون مل در صراحى منزل كرده ، از آنجا به طرف بلترك و سنگرود رشوند صوفى بلياسى آمده به انتظار احكام درگاه پادشاهى به درگاه آمده . عزيز خان رشوند با جمعى از طايفهء بلياسى از دوستى به درگاه آمده . . . » « * » . علاوه بر اين چهار تيره كه نام برده شد ، محمد رحيم خان رشوند سردارى اعتقاد دارد كه طايفهء ميرزايى [ - طايفهء ميرزا كوچك خان جنگلى ] نيز يكى از تيره‌هاى رشوند است .

--> ( * ) . نيز در باب اين طايفه رجوع شود به : 1 . رابينو ، ص 325 ، 534 ؛ يوسفىنيا ، تاريخ تنكابن ، ص 309 ؛ املشى ، تاريخ گيلان ، ص 34 .